معانی کلمه : پروازه

تلفظ بین المللی : /parvˈɑzeː/ تلفظ :‌ [paRv'Aze:]

لغت نامه دهخدا

پروازه. [ پ َرْ زَ /زِ ] ( اِ ) توشه و طعامی را گویند که در سیر و شکار و سفر همراه بردارند و یا از دنبال بیاورند. خوردنی بود که از پس کسی برند. ( لغت فرس اسدی ) : ای زن او روسپی این شهر را دروازه نیست نه به هر شهری مرا از مهتران پروازه نیست.مُرَصّعی ( از فرهنگ اسدی ).آنان که چو من بی پر و پروازه عشقندجز در حرم جانان پرواز نخواهند.خاقانی.جانا چه توان کرد که اندر ره عشقت الا جگر سوخته پروازه ما نیست...

فرهنگ عمید

۱. توشه و طعامی که در سفر یا گردش و شکار با خود بردارند: جانا چه توان کرد که اندر ره عشقت / الا جگر سوخته پروازۀ ما نیست (؟: مجمع الفرس: پروازه ).
۲. آتشی که پیش پای عروس و داماد بیفروزند.
۳. زرورق و ریزه های زر که در شب عروسی بر سر عروس و داماد نثار کنند.

فرهنگ معین

فرهنگ فارسی

( اسم ) ۱- توشه و طعامی که کسی همراه برد یا از پس او فرستند. ۲- درمنهای که از پیش عروس برای خرمی بر افروزند . ۳- آتشی که پارسیان بشب عروسی بیفروزند و دامن عروس و داماد را بهم بسته گرد آن طواف کنند آتشی که پیش عروس افروزند . ۴- ورق زر که ریزه سازند و شب زفاف بر سر عروس و داماد نثار کنند. ۵- ورق طلا و نقره که نقاشان بر روی پوست و مانند آن کار میگذاشتند . ۶- عیش و خرمی . یا پرواز. گوش . لال. گوش ....

معانی کلمه : پروازه

لغت نامه دهخدا

فرهنگ عمید

فرهنگ معین

فرهنگ فارسی

دانشنامه عمومی

کلمات مرتبط

نظرات