تلفظ بین المللی : /vahˈɑbijˌe/ تلفظ : [vah'Abij,e]
لغت نامه دهخدا
وهابیة. [ وَهَْ هابی ی َ ] (اِخ ) پیروان محمدبن عبدالوهاب . (اقرب الموارد). || مذهب منسوب به عبدالوهاب . (اقرب الموارد). یکی از فِرَق اسلامی که در نجد و حوالی آن ظاهر گردید و منسوب است به محمدبن عبدالوهاب . اساس کار این فرقه بر این است که صریح کتاب خدا (قرآن ) و سنت پیغمبر را اخذ می کنند و آنچه را در کتاب و سنت نمی یابند بدعت میشمارند. زیارت قبور را منع می کنند و بنای بر روی قبور را حرام می دانند ...
فرهنگ عمید
فرقه ای در اسلام که فرقه های دیگر را کافر دانسته و زیارت قبر ائمه را جایز نمی دانند و نهی می کنند.
