تلفظ بین المللی : /hˈavɑpˌarast/ تلفظ : [h'avAp,aRast]
لغت نامه دهخدا
هواپرست. [ هََ پ َ رَ ] ( نف مرکب ) آنکه در پی هوای نفس باشد. پیرو هوس. هواباره : گفتا چه گمان بری که مستم یا شیفته و هواپرستم.نظامی.گناه کردن پنهان به از عبادت فاش اگر خدای پرستی هواپرست مباش.سعدی.هرزه گرد غماز، هواپرست هوسباز. ( گلستان ).هواپرست ز راحت به خویش می بالدکه آشکار فزون تر شود به خواب نفس.محسن تأثیر....
