همره. [ هََ رَه ْ ] ( ص مرکب ) دو تن که به یک راه روند. همراه : دراز است راهش وگر کوته است پراکندگانیم اگر همره است.فردوسی.تو چنگ فزونی زدی در جهان گذشتند از تو بسی همرهان.فردوسی.بدانید و سرتاسر آگه بویدهمه ساله با بخت همره بوید.فردوسی.به ره چون روی هیچ تنهامپوی نخستین یکی نیک همره بجوی.اسدی.راستی با علم چون همره شدنداین از آن پیدا نباشد آن ازاین.ناصرخسرو.هرکه را هست انده بیشی همره اوست کفر و دروی...
