هاکره. [ رَ / رِ ] ( ص ) الکن وآنکه در حرف زدن زبانش میگیرد. ( برهان ) ( ناظم الاطباء ). جهانگیری نویسد: هاکره و هاکله ، کسی را گویند که در سخن گفتن زبانش میگرفته باشد و آن را به تازی الکن خوانند. مؤلف تاریخ معجم نظم نموده : به دور معدلتش رهزنان ودزد از بیم شدندهاکره از کاف کاروان گفتن.رشیدی گوید: «لیکن در دیوان سوزنی این بیت یافته شد بر این وجه : ز عین عدلش زای زبان دزد براه چو ها گره شود از کاف...
