نکویی.[ ن ِ ] ( حامص ) نکو بودن. نیکویی. خوبی : رای ملک خویش کن شاها که نیست ملک را بی تو نکویی و براه.بوالمثل.رجوع به نکو شود. || زیبائی. حسن. خوشگلی. جمال. خوبروئی : چو رویش به خوبی گل تازه نیست نکوییش را حد و اندازه نیست.شمسی ( یوسف و زلیخا ).تو گفتی تا قیامت زشت رویی بر او ختم است و بر یوسف نکویی.سعدی.اگر پارسا باشد و خوش سخن نظر در نکویی و زشتی مکن.سعدی. || نیکی. نیکویی. خیر. بِرّ. احسان. کار...
