تلفظ بین المللی : /nˈeku rˈɑj/ تلفظ : [n'eku R'Aj]
لغت نامه دهخدا
نکورای. [ ن ِ ] ( ص مرکب ) آنکه در مشورت و در قضاوت دارای رای نیک و اندیشه نیکو باشد. ( ناظم الاطباء ). نیکواندیشه. خوش فکر. صاحب فکر خوب و صائب : هرآنکو نکورای و دانا بودنه زیبا بود گرنه گویا بود.اسدی. || نیک خواه. نکواندیش. خیرخواه. مشفق : اگر با بیدلان هستی نکورای منم بیدل یکی بر من ببخشای.( ویس و رامین ).مجنون ز حدیث آن نکورای از جای نشد ولی شداز جای.نظامی.نکورای چون رای را بد کندخرابی در آباد...
