معانی کلمه : نوک
لغت نامه دهخدا
نوک . [ن َ ] (ع اِمص ) حمق . (متن اللغة). رجوع به نوک شود.
نوک . (اِخ ) نوک بالا و نوک پائین نام دو ده کوچک است از دهستان شهاباد بخش حومه ٔ شهرستان بیرجند. (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج 9).
فرهنگ عمید
۱. (زیست شناسی ) منقار پرنده.
۲. تیزی سر چیزی: نوک سوزن، نوک قلم، نوک کارد، نوک شمشیر.
۳. گوشه.
۲. تیزی سر چیزی: نوک سوزن، نوک قلم، نوک کارد، نوک شمشیر.
۳. گوشه.
فرهنگ معین
(اِ. ) ۱ - سر هر چیزی . ۲ - منقار مرغ .
دانشنامه عمومی
گویش مازنی
از مراتع نشتای عباس آباد
/nok/ از مراتع نشتای عباس آباد
مترادف و متضاد
نیش
منقار، نول
راءس، سر، فرق، قله
انتها، بن، بیخ، ته، ته، تی
۱. نیش
۲. منقار، نول
۳. راءس، سر، فرق، قله
۴. انتها، بن، بیخ، ته، ته، تی
واژه نامه بختیاریکا
به نوک ( پا ) رَهدِن
به نوک رهدن. کنایه از اینکه خمید راه رفتن
به نوک زِیدِن
گُم؛ تُک؛ نَره؛ نُچ؛ گُر
به نوک رهدن. کنایه از اینکه خمید راه رفتن
به نوک زِیدِن
گُم؛ تُک؛ نَره؛ نُچ؛ گُر
فرهنگستان زبان و ادب
{tip} [زیست شناسی- علوم گیاهی] ← رأس