تلفظ بین المللی : /norˈɑfakˌan/ تلفظ : [noR'Afak,an]
لغت نامه دهخدا
نورافکن. [ اَ ک َ ] ( نف مرکب ) نورافشان. که نور و روشنی بر اشیاء افکند. || ( اِ مرکب ) چراغ برق قوی که در سرپوش شفافی تعبیه شده و چون آن را روشن کنند به سبب شفافی و جلای سرپوش ، نورش مضاعف شود و تا دوردست را روشن کند.
فرهنگ عمید
چراغ برق پرنور که برای دیدن جاهای دور یا روشن ساختن محوطه ای وسیع به کار می برند.
فرهنگ معین
(اَ کَ ) (اِ. ) چراغ های برق پرنور که برای روشن ساختن محوطه های وسیع به کار برده می شود، پروژکتور.
دانشنامه آزاد فارسی
نوراَفکَن (searckmtor_omniight)نوراَفکَندر اُپتیک، اسبابی برای ایجاد باریکه ای از نور با شدت زیاد و واگرایی کم. غالباً در این وسیله از بازتابَندِه های شَلجَمی برای تولید پرتوهای موازی منبع نوری استفاده می کنند که در کانون قرار دارد.wikijoo: نورافکن...
دانشنامه عمومی
نورافکن (در افغانستان:روشنی انداز) نوعی چراغ با یک منعکس کنندهٔ قوس دار و یک لامپ در مرکز آن است که برای روشن کردن محوطه های بزرگ، تابلوهای تبلیغاتی و… استفاده می شود.منعکس کننده (رفلکتور): باعث می شود نور تولیدشده توسط لامپ در یک جهت مشخص تابش یابد. منعکس کننده از جنس آلمینیوم و به صورت ورقی قوس دار ساخته می شود.سرپیچ: لامپ در نورافکن به سرپیچ متصل می شود. با توجه به دمای بالای داخل نورافکن جنس س...
