تلفظ بین المللی : /nˈamɑndˌan/ تلفظ : [n'amAnd,an]
لغت نامه دهخدا
نماندن. [ ن َ دَ ] ( مص منفی ) رفتن. اقامت نکردن. دوام نیاوردن. مقابل ماندن. || مردن. درگذشتن. ( یادداشت مؤلف ) : چون عم او اردشیر که جای پدرش گرفته بود نماند. ( فارسنامه ابن بلخی ). در آن وقت که حالت شیخ به کمال رسیده بود و پیر ابوالفضل حسن نمانده. ( اسرارالتوحید ص 17 ). در موصل نماند سن او به نودوشش رسید. ( جامعالتواریخ ).نزدیک شد آن دم که رقیب تو بگویددور از رخت این خسته رنجور نمانده ست.حافظ. ...
