معانی کلمه : ناطق

ناطق . [ طِ ] (اِخ ) باقر (شیخ ...) شیرازی ، متخلص به ناطق . شاعری از قریه ٔ کویم شیراز است . در نسخه ٔخطی مرآت الفصاحة (مؤلف در اوایل قرن چهاردهم ) از او ذکری رفته است . رجوع به فرهنگ سخنوران ص 589 شود.

(تلفظ: nāteq) (عربی) سخنران ؛ گوینده ، سخن‌گو ؛ دارای توانایی سخن گفتن ، گویا ؛ (در قدیم) آشکارا ، واضح، بین ؛ (در قدیم) آشکار کننده ، بازگو کننده ؛ (در ادیان) در نزد شیعه‌ی اسماعیلی ، پیغمبر (ص) .

مدرک

آشکار، بین

گویا، متکلم

جاندار، ذی‌روح

خطیب، سخنران، سخنگو، سخنور، نطاق ≠ صامت

۱. خطیب، سخنران، سخنگو، سخنور، نطاق
۲. گویا، متکلم
۳. جاندار، ذیروح
۴. مدرک
۵. آشکار، بین ≠ صامت

سخنران، سخنگو