معانی کلمه : نابختیار
لغت نامه دهخدا
نابختیار. [ ب َ ] ( ص مرکب ) بدبخت. واژگون بخت. آنکه وی را بخت یاری ندهد. مقابل بختیار :
بدو گفت کای شاه نابختیار
ز نوشین روان در جهان یادگار.
بدو گفت کای شاه نابختیار
ز نوشین روان در جهان یادگار.
فرهنگ عمید
کسی که بخت با او یار نیست، بدبخت.
