تلفظ بین المللی : /nˈɑˈɑstˈɑdi/ تلفظ : [n'A'Ast'Adi]
لغت نامه دهخدا
نااستادی. [ اُ ] ( حامص مرکب ) ناشی گری. عدم مهارت. نادانستگی. بی وقوفی. صاحب منتهی الارب آرد: وَرِه َ وَرهَاً؛ نااستادی کرد در کار. توره فی عمله ؛ نادانستگی و نااستادی کرد در کار خویش.
