تلفظ بین المللی : /mˈehmɑn sarˈɑje/ تلفظ : [m'ehmAn saR'Aje]
لغت نامه دهخدا
مهمان سرای. [ م ِ س َ ] ( اِ مرکب ) مهمان سرا. سرا و خانه پذیرایی از مهمانان : چون به درگه کشید صف سپهش کرد مهمانسرای بارگهش.نظامی.ز قدر و شوکت سلطان نگشت چیزی کم ز التفات به مهمان سرای دهقانی.سعدی.روان شد به مهمان سرای امیرغلامان سلطان زدندش به تیر.سعدی ( بوستان ).شنیدم که یک هفته ابن السبیل نیامد به مهمانسرای خلیل.سعدی ( بوستان ).رقیبان مهمانسرای خلیل به عزت نشاندند پیر ذلیل.سعدی ( بوستان ). || ...
فرهنگ فارسی
( مهمانسرا ی ) ( اسم ) ۱ - جایی که پیوسته بفقیران و مسکینان طعام دهند ( مانند مزارات و خانقاهها ) لنگر اهل مهمان سرای عالم را لطف عام تومیزبان باشد. ( وحشی بافقی )
