تلفظ بین المللی : /mostˈaʔdʒer/ تلفظ : [most'a?dZeR]
لغت نامه دهخدا
مستأجر. [ م ُ ت َءْ ج ِ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از مصدر استیجار. رجوع به استیجار و استئجار شود. || به مزد خواهنده. ( منتهی الارب ). اجیرکننده انسان را. به مزد گیرنده. || کرایه کننده خانه. ( اقرب الموارد ). آنکه ملکی یا چیزی را به اجاره بگیرد و مال الاجاره پرداخت نماید. آنکه به اجاره گیرد. آنکه به اجاره گرفته است. اجاره کننده. اجاره گیرنده. اجاره دار. کرایه نشین. اجاره نشین. مقابل مؤجر و صاحب خانه. م...
فرهنگ عمید
کسی که خانه، دکان، یا چیز دیگر را اجاره کند، اجاره کننده، اجاره دار، اجاره نشین.
اجاره کننده، اجاره دار، کسی که خانه یادکان یاچیزدیگررااجاره کند ( اسم ) ۱ - اجاره کننده اجاره دار. ۲- خدمتکار اجیر . ۳- کسی که ضرب مسکوکات و ساختن نقده ها در بعض مواقع بوی واگذارمیشد ( صفویه ) : جمع : مستاجرین .
دانشنامه عمومی
مستأجر. مستأجر یا کرایه نشین به فردی گفته می شود که ملکی یا چیزی را از موجر و صاحب خانه به اجاره بگیرد و مال الاجاره پرداخت نماید.مستأجر بعد از قبض موضوع اجاره نسبت بدان در حکم امین است و فقط در صورت تعدی یا تفریط مسؤول خواهد بود.مستأجر حق دارد اجاره را به دیگری واگذار نماید مگر آنکه در عقد اجاره از طرف مؤجر صریحاً ممنوع شده باشد.مستأجر باید در استعمال عین مستأجره به نحو متعارف رفتار کرده و تعدی...
