مأکول . [ م َءْ ] (ع ص ) خورده شده . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (غیاث ) (از اقرب الموارد) : فجعلهم کعصف مأکول . (قرآن 5/105).جمله عالم آکل و مأکول دان باقیان را قاتل و مقتول دان . مولوی .زانکه تو هم لقمه ای هم لقمه خوارآکل و مأکولی ای جان هوش دار. مولوی .نی شارب و مشروب نه گویای حدیثندنی آکل و مأکول نه محتاج طعامند. خواجوی کرمانی (از گنج سخن ج 2 ص 207).تمام آکل و مأکول گشت مردم...
