معانی کلمه : ماله

پُر؛ لبالب.

۱. افزاری که بَنّا با آن گل یا گچ می‌مالد.
۲. (کشاورزی) تختۀ بلندی که کشاورزان با آن زمین‌های شیار‌شده را هموار می‌کنند.
۳. [قدیمی] آلتی که با آن پارچه را آهار می‌زنند.

(لَ یا لِ) (ص .) پر، لبریز، لبالب ؛ مق . خوله .

(لِ) (اِ.) 1 - افزاری که بنایان و گلکاران با آن کاهگل و گچ و آهن را بر دیوار و غیره مالند و آن را انواع است . 2 - تخته ای که برزیگران بر زمین شیار کرده کشند تا کلوخ های آن را نرم کنند و زمین را هموار سازند. 3 - افزاری که جولاهگان از خس مانند جاروب و لیف سازند و با آن تانه را آهار دهند؛ لیف جولاهگان .

۱نشانه – ردپا ۲مکان ۳ابزار بنایی