معانی کلمه : قفل

وسیله‌ای فلزی که به در صندوق یا خانه می‌زنند و در را با آن می‌بندند؛ کلیدان.
⟨ قفل ابجد: نوعی قفل که با حروف الفبا باز و بسته می‌شود.
⟨ قفل رومی: (موسیقی) [قدیمی] از الحان سی‌گانۀ باربد: ◻︎ چو قفل رومی آوردی در آهنگ / گشادی قفل گنج از روم و از زنگ (نظامی۱۴: ۱۸۰)، ◻︎ بلبل همی‌سراید چون باربَد / قالوس و قفل رومی و جالینوس (عنصری: ۳۳۷).

کوپَلِه، یا به کوتاه کُپل. «قفل» تازی شدۀ «کوپله» است. آن با couple در زبان های اروپایی همریشه است. بروید به دهخدا، سرواژۀ کوپله.

تکیه ای: qofl/ kulun
طاری: qolf/ kulun
طامه ای: qolf/ kolun
طرقی: qolf/ kulun
کشه ای: qolf/ kulun
نطنزی: qofl

بسته، بند، کلون، کوپله ≠ کلید

چیلان