قاضی صدرالدین. [ ص َ رُدْ دی ] ( اِخ ) محمدبن قاضی قطب الدین عبداﷲ امامی از قضات و دانشمندان عهد شاهرخ است. وی پس از وفات پدر مدتی در هرات و توابع و مضافات به منصب قضاء اشتغال داشت و به امانت و دیانت در میان مردم حکم کرد. وی دارای جودت ذهن و حدت طبع بود و گاهی شعر میگفت. او در ششم شوال سال 838 هَ. ق. به مرض طاعون وفات یافت. ( حبیب السیر چ قدیم جزء سوم از ج 3 ص 211 ).
