معانی کلمه : فیوز

فیوز. ( انگلیسی ، اِ ) سیم فلزی که در مسیر جریان برق تعبیه کنند، اگر جریان بسیار قوی و خطرناک باشد سیم مزبور ذوب میشود و جریان را قطع میکند. ( فرهنگ فارسی معین ).

وسیله ای برای حفاظت مدارهای الکتریکی که در هنگام عبور جریان الکتریکی قوی، مدار را قطع می کند.

[ انگ . ] (اِ. ) اسبابی که جهت جلوگیری از عبور جریان شدید الکتریسته در یک مدار به کار می رود. ،~ پراندن کنایه از: حیرت زده شدن .

رشته نازک فلزی که درسرراه جریان برق قرارمیدهندکه هرگاه جریان برق ازحدمعین شدیدترشودذوب شودوجریان راقطع کند
( اسم ) سیمی فلزی که در مسیر جریان الکتریک تعبیه کنند . اگر جریان برق قوی و خطرناک باشد سیم مزبور ذوب می شود و جریان را قطع می کند .

{fuse} [فیزیک] وسیله ای در مدارهای الکتریکی که در هنگام افزایش بیش ازحد جریان، با قطع مدار، ایمنی آن را تأمین کند