معانی کلمه : فیج
لغت نامه دهخدا
فیج . [ ف َ ] (ع اِ) گو پست . (منتهی الارب ). || نزدیک تَک زمین . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد).
فیج . [ ف َ ] (معرب ، اِ) پیک . (منتهی الارب ). معرب پیک فارسی است . قاصد. (از فرهنگ فارسی معین ).ج ، فیوج . (از اقرب الموارد). || گروه مردم . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). رجوع به فوج شود.
فرهنگ معین
(فَ یا فِ ) [ معر. ] (اِ. ) پیک ، قاصد. ج . فیوج .
فرهنگ فارسی
( اسم ) پیک قاصد جمع : فیوج .
گوپشت . یا نزدیک تک زمین
گوپشت . یا نزدیک تک زمین
