معانی کلمه : فیال
لغت نامه دهخدا
فیال .(ع اِ) بازیی است مر فتیان عرب را. (منتهی الارب ).
فیال . [ ف َی ْ یا ] (خ ص ) صاحب فیل و پیلبان . (منتهی الارب ) : فیالان سلطان بر پی آن فیلان برفتند. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ).
فرهنگ عمید
فیلبان.
اول؛ آغاز؛ ابتدا: ◻︎ بر این داستان کش بگفت از فیال / اَبَر سیصدوسی‌وسه بود سال (ابوشکور: شاعران بی‌دیوان: ۱۰۳).
فیلبان.
اول، آغاز، ابتدا: بر این داستان کش بگفت از فیال / اَبَر سیصدوسی وسه بود سال (ابوشکور: شاعران بی دیوان: ۱۰۳ ).
اول، آغاز، ابتدا: بر این داستان کش بگفت از فیال / اَبَر سیصدوسی وسه بود سال (ابوشکور: شاعران بی دیوان: ۱۰۳ ).
فرهنگ معین
(اِ. ) تیری که پیکان آن دو شاخ باشد.
فرهنگ فارسی
( اسم ) تیری که پیکان آن دو شاخه باشد.
صاحب فیل و پیلبان
صاحب فیل و پیلبان