فکنده. [ ف َ / ف ِ ک َ دَ / دِ ] ( ن مف / نف ) افکنده. ( یادداشت مؤلف ). افتاده : ورا من ندیدم پر از خاک و خون فکنده بدانسان به خاک اندرون.فردوسی.از آن باغ تا جای پرموده شاه تن بی سران بد فکنده براه.فردوسی.راست چو کشته شونده و زار و فکنده آیدشان مشتری و آید دلال.منوچهری. || گسترده.( یادداشت مؤلف ) : خرامیدن کبک بینی به شخ تو گویی ز دیبا فکنده ست نخ.بوشکور.اکنون فکنده بینی از ترک تا یمن یک چندگاه...
