فرهنگ های یک زبانهٔ فارسی که پس از اسلام تا قرن هشتم هجری تألیف شده اند همگی فرهنگ های کوتاه و اختصاصی هستند که غالباً بر اساس حرف آخر لغات و برای استفاده شاعران که بتوانند لغات را در قافیه به کار ببرند تنظیم شده اند. در این دوره هنوز تألیف فرهنگ های یک زبانهٔ فارسی با هدف بیان معانی لغات برای عموم مردم باب نشده بود مگر فعالیت های که در هند و اندکی در عثمانی شروع شده بود؛ چون زبان فارسی برای آن ها...
