فلامن . [ فْلا / ف ِ م َ ] (اِخ ) فلامین . در روم قدیم بر عده ای از کاهنان اطلاق می شد که مأمور انجام شعائر دینی خدایان خاص مانند ژوپیتر بودند و رئیس آنها نمیتوانست نشست و نیز از شهر رم حق خارج شدن نداشت ، لکن در عوض میتوانست در مجلس سنا حاضر شود. فلامن های درجه ٔ اول همیشه از افراد طبقه ٔ...
دانشنامه آزاد فارسی
فِلامِن (flamen)جمع آن «فلامینس»، مشتق از «فلاره»ی لاتینی، به معنای «افروختن آتش محراب». در روم باستان، هر یک از پانزده کاهن مراسم قربانی. هر فلامن موظف بود روزانه قربانی ای را به یکی از خدایان در پانتئونِ (معبد خدایان) دولتی تقدیم کند. منصب فلامن مادام العمر بود، اما در صورت مرگ همسر فلامن که دستیار او در مراسم بود یا بر اثر غفلت از انجام وظیفه یا پیشامدی بدیمن حین برگزاری مراسم، از منصبش برکنار ...
