تلفظ بین المللی : /farɑmˈoʃt kˈardan/ تلفظ : [faRAm'oSt k'aRdan]
لغت نامه دهخدا
فرامشت کردن. [ ف َ م ُ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) فراموش کردن. فرامش کردن : ایشان را از این فرزند نیکونامی بود، گر زشت نامی همه فرامشت کنند. ( ذخیره خوارزمشاهی ). گاه باشد که مبوله خواهد تا بول کند، چون مبوله پیش آرند فرامشت کرده باشد که او خواسته است. ( ذخیره خوارزمشاهی ).زبانش کرد پاسخ را فرامشت نهاد از عاجزی بر دیده انگشت.نظامی.رجوع به فرامشت و فراموش و فرامش و فرامش کردن شود....
فرهنگ فارسی
( مصدر ) از یاد بردن از یاد دادن مقابل بیاد آوردن ٠
