معانی کلمه : فذ
لغت نامه دهخدا
فذ. [ ف َذذ ] (ع مص ) سخت طرد کردن کسی را. (از اقرب الموارد). سخت راندن . || دور کردن . (منتهی الارب ). و این معنی در اقرب الموارد چنین آمده است : فذ کسی ؛ دور بودن وی یا نشنیدن او.
فرهنگ فارسی
سخت طرد کردن کسی را . سخت راندن .