معانی کلمه : فتی
لغت نامه دهخدا
فتی .[ ف َ تی ی ] (ع ص ) جوانه سال از هر چیزی . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). ج ، فِتاء، افتاء. (منتهی الارب ).
فتی . [ ف ُ ت َی ی ] (ع اِ مصغر) مصغر فَتی ̍. (اقرب الموارد). || کاسه ٔ حریفان شوخ و بیباک . (منتهی الارب ). قدح الشطار. (اقرب الموارد).
فرهنگ عمید
فتیٰ#NAME?
۱. جوانمرد و سخی؛ کریم.
۲. هریک از پیروان آیین فتوت.
۱. جوانمرد و سخی، کریم.
۲. هریک از پیروان آیین فتوت.
= فتیٰ
۲. هریک از پیروان آیین فتوت.
= فتیٰ
فرهنگ معین
(فَ تا ) [ ع . ] (اِ. ص . ) ۱ - جوان . ۲ - سخی ، جوانمرد.
فرهنگ فارسی
جوان، جوانمردوسخی، کریم
( صفت ) جوانه سال از هر چیزی .
مصغر فتی . یا کاسه حریفان شوخ و بی باک
( صفت ) جوانه سال از هر چیزی .
مصغر فتی . یا کاسه حریفان شوخ و بی باک