تلفظ بین المللی : /ˈejb bˈejn/ تلفظ : ['ejb b'ejn]
لغت نامه دهخدا
عیب بین. [ ع َ / ع ِ ] ( نف مرکب ) عیب بیننده.عیب جوی و نکته سنج و بداندیش. ( ناظم الاطباء ). بیننده زشتیها و بدیها : حکیمی به رمز وانموده است که هیچکس را چشم عیب بین نیست. ( تاریخ بیهقی ). آدمی هرچند زیرکتر باشد عیب بین تر باشد. ( کتاب المعارف ).بر او گر عیب بین چشمی گشایدبه چشمم جز هنر جستن نیاید.ظهوری ( از آنندراج ).ببین به ناوک کج تا تو را شود روشن که عیبناک شود هرکه عیب بین باشد.ملانور ( از آ...
فرهنگ عمید
کسی که عیب ها و بدی های دیگران را می بیند و آشکار می سازد.
فرهنگ فارسی
عیب بیننده عیب جوی و نکته سنج و بد اندیش بیننده زشتیها و بدیها
