معانی کلمه : عمر عباسی
لغت نامه دهخدا
عمر عباسی. [ ع ُ م َ رِ ع َب ْ با ] ( اِخ ) ابن ابراهیم بن احمدبن محمد عباسی ، مکنی به ابوحفص و ملقب به الواثق باﷲ. از خلفای عباسی در مصر. وی برادر المعتصم باﷲ زکریا بوده است و به سال 785 هَ.ق. پس از خلع المتوکل محمدبن ابی بکر به خلافت رسید و به سال 788 هَ.ق. در قاهره درگذشت. ( از الاعلام زرکلی از شذرات الذهب ج 6 ص 303، و مورد اللطافة ص 94 ).
فرهنگ فارسی
ابن ابراهیم بن احمد بن محمد عباسی مکنی به ابو حفص و ملقب به الواثق بالله از خلفای عباسی در مصر وی برادر المعتصم بالله زکریا بوده است
کلمات مرتبط
- ابن ماشاذه عمر بن محمد عباسی اصفهانی
- جهاد الشیعه فی العصر العباسی الاول
- شعر شیعی و شعرای شیعه در عصر اول عباسی
- قیام های شیعه در عصر عباسی
- واسط فی العصر العباسی
- واسط فی العصر العباسی دراسه فی تنظیماتها الاداریه و حیاتها الاجتماعیه و الفکریه 324 656ق 953 1258م
- ایین دادرسی عصر عباسیان
- عوامل فزونی شیعیان در عصر عباسیان
- کنترل رهبران شیعه در عصر عباسیان