تلفظ بین المللی : /aːlˈɑmeː hˈali/ تلفظ : [a:l'Ame: h'ali]
لغت نامه دهخدا
علامه حلی. [ ع َل ْ لا م َ ح ِل ْلی ] ( اِخ ) حسن بن سدیدالدین یوسف بن زین الدین علی بن مطهر حلی ، مکنی به ابومنصور و ابن مطهر، و ملقب به آیةاﷲ و جمال الدین و فاضل ، و معروف به علامه و علامةالدهر. از علمای شیعه امامیه ، فقیه و اصولی و محدث و رجالی و ادیب و ریاضی و حکیم و متکلم و مفسر بود. تولد او در 29 رمضان سال 648 هَ. ق. در حلّه سیفیه ، از منازل بین نجف اشرف و کربلا، در طرف شرقی فرات بود.و در یا...
دانشنامه عمومی
ابومنصور جمال الدین، حسن بن یوسف بن مطهّر حلّی معروف به علامه حلّی، از علمای اصولی شیعه قرن هفتم و هشتم قمری بود.شیخ یوسف سدید الدین (پدرش)محقق حلی(دایی اش)سید رضی الدین علی بن طاووسسید احمد بن طاووسخواجه نصیر الدین طوسییحیی بن سعید حلیمفیدالدین محمد بن جهم حلیکمال الدین میثم بن علی بن میثم بحرانیجمال الدین حسین بن ایاز نحویمحمد بن محمد بن احمد کشینجم الدین علی بن عمر کاتبیبرهان الدین نسفیشیخ فارو...
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] شیخ جمال الدین، ابو منصور، حسن بن یوسف بن علی بن مطهر حلی ملقب به علامه حلی و علامه (علی الاطلاق) در ۲۷ رمضان سال ۶۴۷ ه ق به دنیا آمد و در ۲۱ محرم سال ۷۲۶ ه ق در حله مزیدیه وفات نمود و در یکی از صحن های روضه امیرالمؤمنین علی علیه السّلام در نجف اشرف دفن گردید.علامه چند اجازه برای شاگردان خود نوشته است.۱- اجازه بنی زهره که مفصل ترین و مهم ترین آنها می باشد.این اجازه خود همانند یک رساله ا...
