تلفظ بین المللی : /ˈeːʃq1 ˈaːflˈɑtuːnˌi/ تلفظ : ['e:Sq1 'a:fl'Atu:n,i]
لغت نامه دهخدا
عشق افلاطونی. [ ع ِ ق ِ اَ ] ( ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) ( اصطلاح فلسفه ) اشاره به عقیده افلاطون است که گوید: روح انسان در عالم مجردات قبل از ورود به دنیا، حقیقت زیبایی و حسن مطلق یعنی خیر را بدون پرده و حجاب دیده است. پس در این دنیا چون حسن ظاهری و نسبی و مجازی را می بیند از آن زیبایی مطلق که سابقاً درک نموده یاد میکند، غم هجران به او دست میدهد و هوای عشق او را برمیدارد، فریفته جهان میشود و مانند مر...
فرهنگ فارسی
در اصطلاح فلاسفه اشاره به عقیده افلاطون است که گوید : روح انسان در عالم مجردات قبل از ورود به دنیا حقیقت زیبایی و حسن مطلق یعنی خیر را بدون پرده و حجاب دیده است پس در این دنیا چون حسن ظاهری و نسبی و مجازی را می بیند از آن زیبایی مطلق که سابقا درک نموده یاد میکند غم هجران باو دست میدهد و هوای عشق او را بر میدارد فریفته جهان میشود و مانند مرغی که در قفس است میخواهد بسوی او پرواز کند...
