تلفظ بین المللی : /aːzˈɑq1arˌije/ تلفظ : [a:z'Aq1aR,ije]
لغت نامه دهخدا
( عزاقریة ) عزاقریة. [ ع َ ق ِ ری ی َ ] ( اِخ ) پیروان ابن العزاقر ابوجعفر محمدبن علی شَلمَغانی میباشند. وی ازجمله کسانی است که در قرن چهارم هجری به مخالفت با حسین بن روح برخاست و مذهب جدیدی تأسیس کرد و پیروان او به عزاقریه یا شلمغانیه شهرت دارند. مهمترین عقاید عزاقریه عبارتست از: 1- خداوند در هر چیزی به اندازه تحمل آن چیز حلول می کند، و شلمغانی کسی است که روح خداوند در او بتمامه حلول کرده است. و...
دانشنامه آزاد فارسی
عَزاقِرِیّه(یا: شَلْمَغانیه) از فرقه های شیعی با تمایلات غالیانه (← غُلات)، پیروان ابوجعفر محمد بن علش شلمغانی، معروف به ابن عَزاقِر، پدید آمده در نیمۀ اول قرن ۴ق در عراق. ابن عزاقر، که ابتدا از متکلمان شیعۀ امامیه بود، با دعوی نبوت و روح القدسی و خدایی، جماعتی را گرد خود آورد. ظاهراً هدف سیاسی این گروه برانداختن حکومت عباسیان و طالبیان بود. به باور آنان خداوند در هر چیز به اندازۀ قابلیت آن حلول م...
