معانی کلمه : عرفان

عرفان . [ ع ُ ] (اِخ ) معلی بن عرفان . تبع تابعی است . (منتهی الارب ).

عرفان . [ ع ِ رِف ْ فا ] (اِخ ) گویند جایگاهی است به عینة. (از معجم البلدان ).

عرفان . [ ع ُ رُف ْ فا ] (اِخ ) نام کوهی است . (معجم البلدان ). کوهی است . (منتهی الارب ).

راه دستیابی به برخی رازهای آفرینش و صفای نفس

شناخت؛ و در اصطلاح برای خداشناسی به کار می رود.

(تلفظ: erfān) (عربی) (در تصوف) مکتبی که وصول به حقیقت معرفت خداوند را از طریق ریاضت و تهذیب نفس و تأمل جستجو می‌کند ؛ یکی از مراحل سلوک ، معرفت ؛ شناخت بر مبنای اصول مکتب تصوف ؛ (در قدیم) شناخت ، آشنایی .

تصوف

الهیات، حکمت

شناخت، علم، معرفت

۱. تصوف
۲. الهیات، حکمت
۳. شناخت، علم، معرفت