معانی کلمه : عدلی

تلفظ بین المللی : /ˈaːdli/ تلفظ :‌ ['a:dli]

لغت نامه دهخدا

عدلی . [ ع َ ] (اِخ ) تخلص شعری سلطان بایزیدبن سلطان محمد فاتح است . رجوع به سلطان بایزید شود.

عدلی. [ ع َ ] ( ص نسبی ) منسوب به عدل. || ( اِ ) قسمی از سکه بوده است. پول : صد بوسه بر آن خط زد و گفتا که در آنجاست سیصد درم عدلی غلطان و مدور.سوزنی.اتفاقاً مرا صد دیناری عدلی بود گفتند باقی آن صد دینار عدلی را بیار. ( انیس الطالبین ص 145 ).جوالهای بسیار بود پر ...

فرهنگ معین

(عَ دْ )(اِ. ) ۱ - نوعی سکه رایج در قدیم . ۲ - عدل ، لنگه بار.

فرهنگ فارسی

( صفت ) ۱ - منسوب به عدل . ۲ - پیرو مذهب عدلیه معتزلی .
تخلص شعری سلطان با یزید بن سلطان محمد فاتح است

کلمات مرتبط

لغت نامه دهخدا

عدلی . [ ع َ ] (اِخ ) تخلص شعری سلطان بایزیدبن سلطان محمد فاتح است . رجوع به سلطان بایزید شود.

معانی کلمه : عدلی

لغت نامه دهخدا

فرهنگ معین

فرهنگ فارسی

کلمات مرتبط

معانی کلمه : عدلی

لغت نامه دهخدا

فرهنگ معین

فرهنگ فارسی

کلمات مرتبط

نظرات