معنی کلمه : عتواره
لغت نامه دهخدا
عتوارة. [ ع ُت ْ رَ ] (اِخ ) قبیله ای از عرب که به پایداری و خشونت در جنگ معروف بودند. (اقرب الموارد).
عتوارة. [ ع ِت ْ رَ ] (ع ص ) مرد کوتاه بالا. (منتهی الارب ). مرد کوتاه بالای پرگوشت . (اقرب الموارد). || پاره ای از گوشت . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد).