تلفظ بین المللی : /tˈabl xˈɑr/ تلفظ : [t'abl x'AR]
لغت نامه دهخدا
طبلخوار. [ طَ خوا / خا ] ( نف مرکب ) مجان و رایگان خوار. مفتخوار. شکم خواره. شکم بنده. عبدُالبطن. پُرخوار. اکول : جیفةاللیل است و بطال النهارهرکه او شد غره این طبلخوار.مولوی.لاف کیشی کاسه لیسی طبل خواربانگ طبلش رفته اطراف دیار.مولوی.صوفیان طبلخوار لُقمه جوسگدلان همچو گُربه روی شو.مولوی.طبل و رایت هست ملک شهریارسگ کسی که خواند او را طبلخوار.مولوی.رایتان این بود و فرهنگ و نجوم طبلخوارانید و مکارید و...
