تلفظ بین المللی : /zˌarrɑbxˈɑne/ تلفظ : [z,aRRAbx'Ane]
لغت نامه دهخدا
ضرابخانه. [ ض َرْ را ن َ / ن ِ ] ( اِ مرکب ) درم سرا. سرای درم. دارالضرب. میخکده. دارالسکه. جائی که در آن زر و سیم سکه زنند.
فرهنگ عمید
جایی که در آن سکه ضرب می کنند.
فرهنگ معین
( ~. نَ یا نِ ) [ ع - فا. ] (اِمر. ) جایی که در آن سکه می زدند.
دانشنامه آزاد فارسی
ضَرّابخانهمحل سکه زنی یا ضرب سکه، به عربی دارالضرب. دستگاه سکه زنی به صورت مُهر آهنینی بود که نقش و نگار سکه را بر روی آن حک می کردند و سپس اثر این نقش نگار با فشار بر روی سکه منتقل می شد. نخستین ضرابخانه در قرن ۷پ م در کشور لیدی، در غرب آسیای صغیر (ترکیه فعلی) دایر شد و از آنجا به یونان رفت. پس از شکست کروزوس، آخرین پادشاه لیدی، از کوروش کبیر و ملحق شدن سرزمین او به امپراتوری هخامنشی، ضرابخانه به...
فرهنگ فارسی
دارالضرب، جای سکه زدن پول، درمسرا، ضربخانه ( اسم ) جایی که در آن زر و سیم و جز آنها سکه زنند دار الضرب .
دانشنامه عمومی
ضرابخانه، محلی است که تولید سکه در آن انجام می گیرد. در ضرابخانه، پس از ذوب فلزات، با استفاده از قالب، پتک ویا چکش مخصوص، نقش مورد نظر را بر روی سکه حک می کنند. در ضرابخانه های سنتی در ایران از وسایل زیر استفاده می شد:دستگاه سیاکی (گدازنده) برای ذوب و خالص کردن طلا و نقره.در دوران افشاریه و زندیه تا اواسط قاجاریه وضع ضرب سکه کم وبیش به همان صورت بود تا در سال ۱۲۸۲ هجری قمری، ناصرالدین شاه دستور دا...
