معانی کلمه : صدوقیان

تلفظ بین المللی : /sˌaduq1ˈiɑn/ تلفظ :‌ [s,aduq1'iAn]

لغت نامه دهخدا

صدوقیان . [ ص َ ] (اِخ ) از فرقه های گنوستیک و مردمانی شریر بودند و سر خوک می پرستیدند. (ترجمه ٔ ایران در زمان ساسانیان چ 2 ص 337).

صدوقیان. [ ص َ ] ( اِخ ) از فرقه های گنوستیک و مردمانی شریر بودند و سر خوک می پرستیدند. ( ترجمه ایران در زمان ساسانیان چ 2 ص 337 ).صدوقیان. [ ...

دانشنامه آزاد فارسی

صَدوقیان (Sadducees)فرقه ای یهودی، پدیدآمده در قرن ۱پ م در فلسطینِ پیش از استیلای رومیان. آن ها تا سال ۷۰م، که معبدشان برای همیشه ویران شد، کاهنان اشراف زادۀ بیت المقدس (اورشلیم) بودند. صدوقیان فقط اسفارخمسه را قبول داشتند، مخالف فریسیان بودند، و از سیطرۀ یونانی مآبی طرفداری می کردند. همچنین مظهر کهانت اعظم موروثی، معبد، و آیین قربانی بودند. صدوقیان خلود نفس و وجود فرشتگان را انکار و احکام شرع را ...

فرهنگ فارسی

طایفه از یهودند که در عهد جدید مکررا مذکور می باشند

دانشنامه عمومی

صدوقیان (به انگلیسی: Sadducees)؛ (به عبری: צְדוּקִים Ṣĕdûqîm) فرقه یا گروهی از یهودیان بودند که از دویست سال پیش از میلاد آغاز شده و تا سال ۷۰ میلادی زمان تخریب معبد سیلمان فعالیت داشتند. آن ها در زمان دوران دوم معبد زندگی می کرده اند. این فرقه از سوی یوسفیوس (به انگلیسی: Josephus) تاریخ نگار رومی یهودی به عنوان طبقات بالای جامعه یهودی شناخته شده اند.دوره دوم معبد، از ۵۱۶ پیش از میلاد دوره باستانی...

کلمات مرتبط

لغت نامه دهخدا

دانشنامه آزاد فارسی

دانشنامه عمومی

معانی کلمه : صدوقیان

لغت نامه دهخدا

دانشنامه آزاد فارسی

فرهنگ فارسی

دانشنامه عمومی

کلمات مرتبط

معانی کلمه : صدوقیان

لغت نامه دهخدا

دانشنامه آزاد فارسی

فرهنگ فارسی

دانشنامه عمومی

کلمات مرتبط

نظرات