تلفظ بین المللی : /ʃˈirin ɡˈuːiː/ تلفظ : [S'iRin g'u:i:]
لغت نامه دهخدا
شیرین گویی. ( حامص مرکب ) صفت و حالت شیرین گو. خوش بیانی. شیرینی سخنی. ( از یادداشت مؤلف ) : در مجلس ملوک هندوستان سخنوری و شیرین گویی می کردند. ( حبیب السیر چ سنگی ج 3 ص 155 ). رجوع به شیرین گو و شیرین سخنی شود.
