تلفظ بین المللی : /ʃˌekarfˈeʃɑn/ تلفظ : [S,ekaRf'eSAn]
لغت نامه دهخدا
شکرفشان. [ ش َ ک َ / ش َک ْ ک َ ف َ /ف ِ ] ( نف مرکب ) شکرافشان. که شکر پاشد : سر زلف در عطف دامن کشان ز چهره گل از خنده شکّرفشان.نظامی. || کنایه از سخت شیرین. عظیم شیرین چون شکر. ( یادداشت مؤلف ) : با دو لب شکرفشان با دو رخ قمرنشان نزد سپهر سرکشان بنده نشان آمده است.سوزنی.ما به بوسه بر لب ساقی شده فندق شکن او فغان زآن پسته شکّرفشان انگیخته.خاقانی.دیت آنرا که سر برد به شکرهم ز لعل شکرفشان بخشد.خا...
