شبانه . [ ش َب ْ با ن َ / ن ِ ] (ع اِ) طایری است خوش آواز. (غیاث اللغات ). || آتش افروزنده . (غیاث اللغات ).
۱. مربوط به شب.
۲. (قید) در هنگام شب.
۳. [قدیمی] هرچیز شبمانده؛ شبینه.
شبان؛ چوپان: ◻︎ گفت با خود کز این شبانهٴ پیر / شاهی آموختم زهی تدبیر (نظامی۴: ۷۲۰).
شام
شام
شبانگاه، شبهنگام
۱. شبانگاه، شبهنگام
۲. شام