شاهق.[ هَِ ] ( ع ص ) بلند و مرتفع از کوه و بنا و جز آن. ( اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ) ( از غیاث اللغات ): جبل شاهق ، کوه بلند و مرتفع. ( از دهار ). ج ، شَواهِق. عال. عالی. مرتفع. رفیع. || ان فلاناً لذوشاهق و صاهل اذا اشتد غضبه ؛ یعنی او سخت خشم است. ( از اساس البلاغه زمخشری ). هو ذو شاهق ؛ یعنی سخت خشم است. ( از اقرب الموارد ). و در القاموس آمده و هو ذو شاهق ؛آنکه سخت خشم نباشد. ( از منتهی الار...
فرهنگ عمید
بلند، مرتفع.
فرهنگ معین
(هِ ) [ ع . ] (اِفا. ) بلند، مرتفع .
فرهنگ فارسی
بلند، مرتفع ازکوه وبنایاچیزدیگر ۱ - بلند مرتفع . ۲ - کوه مرتفع .
