معانی کلمه : شافت
لغت نامه دهخدا
شافت . [ ف َ ] (ع اِ) شافة. اصل و بیخ ، یقال استأصل اﷲ شافته ؛ یعنی ببرد اصل و بیخ آن را خدای . (منتهی الارب ): امید بفضل اله و اقبال پادشاه چنانکه عنقریب سورت ظفر نازل شود... و دفع آفت و استیصال شافت ایشان حاصل گردد. (المضاف الی بدایع الازمان ص 38). و رجوع به شافة شود.
فرهنگ فارسی
شافه اصل و بیخ
گویش مازنی
۱قدم بزرگ ۲آدم قد بلند ۳جوانه ی نوشکفته درخت
/shaaft/ قدم بزرگ - آدم قد بلند ۳جوانه ی نوشکفته درخت