شادروان مروارید. [ دُ ن ِ م ُ ] ( اِ مرکب ) نام صوتی است از مصنفات باربد مطرب و وجه تسمیه اش این است که روزی باربد مطرب بشادروان خسروپرویز نشسته آن صوت را نواخت و آن را شادروان نام نهاد و خسرو فرمود که طبقی پر از مروارید نثار باربد کردند و آن را شادروان مروارید خواندند. ( فرهنگ جهانگیری ). نام لحن دوازدهم است از سی لحن باربد، و آن اول شادروان نام داشت بواسطه آنکه در زیر شادروان این تصنیف را ساخته ...
فرهنگ فارسی
یکی از لحنهای باربدی و آنرا لحن دوازدهم شمرده اند . گویند روزی باربد در زیر شادروان خسرو پرویز لحن را ساخت و خسرو بجایزه مرواید بر او ریخت . [ چو شادروان مروارید گفتی لبش گفتی که مروارید سفتی ] ( نظامی )