معانی کلمه : سوختگی

سوختگی. [ ت َ / ت ِ ] ( حامص )حرق. ( السامی ) ( دهار ). حاصل عمل سوختن :
زآن سوختگی که در جگر داشت
لیلی ز شرار او خبر داشت.و ماءالشعیر... سود دارد بطلی سوختگی... را. ( نوروزنامه ).
- سوختگی نفس ؛ تنگی دم که در حبس دم و دویدن پیدا آید. ( غیاث ).
|| عیبی از عیوب زمرد است. ( جواهرنامه ).

۱. حالت سوخته شدن یا سوخته بودن.
۲. (اسم ) (پزشکی ) آسیب بافت پوست ناشی مواد سوختنی و برحسب وسعت و عمق سوختگی به سه درجه تقسیم می شود که درجۀ سوم شدیدترین و خطرناکترین آن است و عفونت و مرگ را به همراه دارد.

(تَ یا تِ ) (حامص . ) ۱ - عمل سوخته شدن . ۲ - درد و مصیبتی که عارض شخص شود. ۳ - اذیت و صدمه ای که به دل وارد آید.

۱ - عمل سوخته شدن . ۲ - درد ومصیبتی که عارض شخص شود . ۳ - اذیت و صدمه ای که بدل وارد آید .

اَو ریتن؛ مرتامِل؛ هل و مِل

{blight} [کشاورزی-زراعت و اصلاح نباتات] نوعی بیماری که معمولاً با مرگ سریع و گستردۀ بافت ها در بخش عمده یا همۀ قسمت های هوایی گیاه همراه است
{burning} [مهندسی مواد و متالورژی] 1. آسیب پایدار فلز یا آلیاژ براثر گرم کردن و بروز ذوب درون زا یا اکسایش مرز دانه ای 2. در سنگ زنی، گرم شدن کار تا جایی که براثر پخت یا سخت کاری تغییر رنگ یا تغییر ریزساختار رخ دهد