معانی کلمه : سمعک

سمعک. [ س َ ع َ ] ( اِ مصغر ) آلتی که گران گوشان در گوش نهند شنیدن را. ( یادداشت مؤلف ). آلتی که برای شنیدن آوازها در گوش سنگین متداول است. ( یادداشت مؤلف ). آلتی که کسانی که گوششان سنگین است در گوش گذارند تا اصوات را بهتر بشنوند. ( فرهنگ فارسی معین ).

وسیله ای برای تقویت امواج صوتی که برای بهتر شنیدن در گوش گذاشته می شود.

(سَ عَ ) [ ع - فا. ] (اِمصغ . ) وسیله ای برای تقویت شنوایی . کسانی که گوششان سنگین است آن را در گوش گذارند تا اصوات را بهتر بشنوند.

آلتی که امواج صوتی راتقویت کند
( اسم ) آلتی که کسانی که گوششان سنگین است در گوش گذارند تا اصوات را بهتر بشنوند .
آلتی که کران گوشان در گوش نهند شنیدن را .

{hearing aid, HA} [شنوایی شناسی] افزاره ای الکترونیکی برای تقویت صدا و ارسال آن به گوش شامل صدابَر و تقویت کننده و ریزبلندگو (receiver ) متـ . شنیدیار hearing instrument شنیدافزار hearing device, HD