معانی کلمه : ستیزگر

تلفظ بین المللی : /setˈizɡar/ تلفظ :‌ [set'izgaR]

لغت نامه دهخدا

ستیزگر. [ س ِ گ َ ] ( ص مرکب ) متمرد و سرکش و نزاع جو. ( ناظم الاطباء ). ستیزگار. ستیزه گار. ستیزکار. ستیزه کار.

فرهنگ عمید

۱. لجوج.
۲. متمرد، سرکش. * ستیزکار.

فرهنگ معین

( ~ . گَ ) (ص فا. ) ستیزه گر، لجوج ، متمرد.

فرهنگ فارسی

ستیزه گر، لجوج، متمرد، سرکش، ستیزکار
( صفت ) ۱ - جنگجو . ۲ - لجوج . ۳ - خشمگین . ۴ - متمرد سرکش .
متمرد و سر کش و نزاع جو

مترادف و متضاد

ass (اسم)ستیزه جو، ستیز گر، الاغ، خرbullhead (اسم)ستیزه جو، ستیز گر، ادم کودن و سرسخت، انواع ماهیان سر بزرگbarrator (اسم)ستیزه جو، ستیزه گر، ستیز گر، قاضی رشوه گیر، قلدور، دعوایی، اهل نزاع، رشوه خوار، ستیز جوbullet head (اسم)ستیزه جو، ستیز گرhector (اسم)ستیزه جو، ستیزه گر، ستیز گر، ستیز جو، خودستا، ادم گردن فرازpettifogger (اسم)ستیزه جو، ستیز گر، ستیز جوrooster (اسم)ستیزه جو، ستیز گر، ستیز جو، خرو...