تلفظ بین المللی : /sˈotuːh ɡˈaʃtan/ تلفظ : [s'otu:h g'aStan]
لغت نامه دهخدا
ستوه گشتن. [ س ُ گ َ ت َ ] ( مص مرکب ) بجان آمدن. سخت درماندن. خسته شدن. ملول گشتن : در کارها بتا ستهیدن گرفته ای گشتم ستوه از تو من از بس که بستهی.بوشعیب.ز رفتن چو گشتند یکسر ستوه یکی ژرف دریا از آن روی کوه.فردوسی.وز تو ستوه گشت و بماندی از او نفورآن کس کز آرزوت همی کرد دی نفیر.ناصرخسرو ( دیوان چ کتابخانه طهران ص 52 ).وز رنج روزگار چو جانم ستوه گشت یک چند با ثنا بدر پادشا شدم.ناصرخسرو....
