تلفظ بین المللی : /sˈɑje vˈar/ تلفظ : [s'Aje v'aR]
لغت نامه دهخدا
سایه ور. [ ی َ / ی ِ وَ ] ( ص مرکب ) سایه دار و هر چیز که سایه دهد. ( ناظم الاطباء ). دارای سایه. پرسایه : باغ تو پر درخت سایه ور است از پی خویشتن یکی بگزین.فرخی.جناب سایه ورش را همیشه باد ملازم کز این جناب معظم رسی بغایت مقصد.شمس طبسی.بسی پای دار ای درخت هنرکه هم میوه داری و هم سایه ور.سعدی ( بوستان ).پر از میوه و سایه ور چون رزندنه چون ما سیه کار و ازرق رزند.سعدی.در جهان چون او نیامد آفتاب سایه ...
فرهنگ عمید
دارای سایه، سایه دار، پُرسایه.
فرهنگ فارسی
( صفت ) ۱ - آنچه که سایه دارد : درخت سایه دار . ۲ - حرفی که دو خطی نوشته باشند . ۳ - غشی سایه زده .
